Niet zien en toch geloven

Geplaatst door

Bijna elke week, gemiddeld zo’n 3x per maand, sta ik ergens in Nederland op de kansel. Eén van mijn (bij)banen is namelijk lekenpredikant. Dit betekent dat ik als een soort inval- of gastpredikant door het land reis, prekend in kerken waar de eigen predikant niet aanwezig is, of maar voor een bepaald aantal dagen is aangesteld. Gister stond ik ook voor een gemeente, met een overdenking over de ongelovige Thomas. De man die – net zoals zoveel mensen vandaag de dag – bewijs wilde zien voor de opstanding, voor de wonderen van het geloof.

Vandaag voor jullie een paar quotes uit mijn overdenking van afgelopen zondag. Zo krijgen jullie een beetje een idee van waar ik het met de gemeente over heb op zo’n dag. Natuurlijk is de overdenking zelf een stuk uitgebreider, vaak ook met veel meer context dan je hier ziet. Maar ik denk dat deze paar quotes al een goed beeld van mijn dienst laten zien.

Thomas heeft in de hele bijbel eigenlijk een vrij kleine, maar toch belangrijke rol gespeeld. De paar keer dat hij in de bijbel bij naam genoemd wordt, blijkt dat hij een zeer kritische, maar ook devote discipel was.

De overdenking begon met de achtergrond van Thomas; wie was hij, waar komt hij in de bijbel voor, en wat voor ‘rol’ had hij als discipel.

Thomas vertegenwoordigt eigenlijk, wanneer je erover nadenkt. Een groot deel van de mensen van nu. Wij willen allemaal graag weten of iets daadwerkelijk werkt, of het effect heeft.  We kunnen niet een rondje met Jezus door de stad lopen, en toekijken hoe hij in het ziekenhuis mensen geneest van verschillende ziektes, hoe graag we dat ook zouden willen.

Daarna trek ik zijn gedrag naar de tijd van nu: kunnen wij onszelf in Thomas herkennen? Is het niet juist heel erg ook van deze tijd om bewijs te vragen, te meten of iets een aantoonbaar verschil maakt.

En deze wens voor bevestiging, voor bewijs, is niet iets van vandaag of van een paar honderd jaar geleden. Wanneer we kijken naar de relatie tussen bewijs en geloven zien we in de vroegste Bijbelverhalen dat hier een grote spanning tussen staat.

Ik ga echter verder met het aantonen van de spanning tussen bewijs en geloof, zoals in het verhaal van Mozes, Abraham en Sara, het volk van Ninevé.

Geloof, zoals het woord eigenlijk al inhoud. Betekent dat je iets aanneemt, zonder dat je daar perse bewijs voor hebt. Het betekent vertrouwen op het onzichtbare, het ongrijpbare en het onbewijsbare.

In het laatste deel van mijn overdenking staat het woord ‘geloven’ centraal. Wat betekent dit voor ons, en kunnen we vandaag de dag nog wel geloven in de dingen die we niet kunnen zien of bewijzen.

En eigenlijk denk ik dat het veel vaker zo is in de wereld, en vaker zo zou moeten zijn: geloven voordat je iets zeker weet, of voordat je iets ziet. Je moet geloven in de liefde, voordat je deze ziet. Je moet geloven in de betrouwbaarheid van je vrienden. Geloven en zien hebben in het leven een soort wisselwerking: misschien zie je dingen en geloof je daardoor in God, maar het kan ook heel goed andersom: je gelooft in God, en daarom zie je mooie en liefdevolle dingen om je heen.

Duidelijk toch? 😉

“Love is like the wind, you can’t see it, but you sure can feel it”.  – A walk to Remember

Dit is de quote waarmee ik de dienst eindigde. Het doel van de overdenking: mensen stil laten staan bij het feit dat het niet erg is om af en toe aan je geloof te twijfelen, dat doet iedereen. Maar dat het ook belangrijk is om te vertrouwen op dat geloof, op God, op het gevoel dat je krijgt van bescherming, liefde en troost.

Vertel.. ben jij soms ook een ongelovige Thomas?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *