(Heilige) Herrie

Geplaatst door

Als lekenpreker kom je in heel wat kerken, zie je heel wat mensen, en maak je heel wat mee. Het leek me leuk om hier één keer in de twee weken een column over te schrijven. Vandaag column nummer 1, over (heilige) herrie. 

Daar kom ik dan, als verse lekenpredikante van een jaar of 19 binnen bij een kerk ergens in het midden van Friesland. Super zenuwachtig, want dit is pas de vierde of vijfde keer dat ik voorga, maar wel met het vertrouwen dat ik iets leuks kan brengen. Ik heb een cd-speler mee, met daarin een cd vol liedjes die bij een overdenking passen, en een preek over angst en moed.

Zodra ik over de drempel stap, met mijn vader als back-up (en chauffeur), merk ik al dat de sfeer hier anders is dan in de andere gemeenten waar ik ben geweest. Veel minder mensen lopen er rond, en ik word eerst niet eens aangesproken, dus ik stap aarzelend maar de kerkzaal binnen. Ha, gelukkig, de koster is er wel. Hij ziet de cd-speler in mijn hand, en vraagt wat daarmee moet gebeuren. Nou, zo zeg ik: ik heb een popliedje bij me, dat ik graag zou willen laten horen.

Hij kijkt wat moeilijk, maar gaat dan op zoek of er ergens een stopcontact in de buurt van de preekstoel zit. Die is er – een soort van -. Met een verlengsnoer en wat verplaatsen van stoelen is het dan toch mogelijk om vanaf mijn plek de cd-speler te bedienen. Langzaamaan druppelen vervolgens de kerkgangers binnen. Het zijn er niet veel, een stuk of 14, en allen minimaal boven de 70. Ik slik, oei, misschien was een popliedje in deze groep niet het beste idee?

Wanneer de dienst begint zet ik de zenuwen van me af, ik heb dit voorbereid, ik ben al in een paar andere gemeenten geweest met een popliedje, en die vonden het allemaal leuk. Hier komt het vast ook goed. Ik begin met de bemoediging en groet, en ga via het gebed en de Bijbellezingen naar het moment waar ik toch een beetje zenuwen voor heb: het popliedje. Met you raise me up van Josh Groban heb ik geprobeerd niet teveel alternatieve muziek mee te nemen, maar toch iets toe te voegen.

Op het moment dat ik de cd-speler aanzet, beginnen er al wat mensen moeilijk te kijken, maar ik blijf stug naar mijn vader kijken die glimlacht.. het zal wel loslopen. Maar mijn hemel, wat duren die 4.50 dan lang zeg! Ik vind het normaal een prachtig liedje, maar nu vallen me alle harde tonen en lange uithalen op. Met een steeds roder hoofd, en een bonzend hart wacht ik tot het lied is afgelopen. Ik hoop op een glimlachje, maar het enige wat ik zie is strakke gezichten, een ontevreden blik.

En dan hoor ik het: “Wat een herrie” moppert een oudere vrouw op de achterste bank tegen haar man, die instemmend knikt…

Vertel: denk jij dat popliedjes in de kerk kunnen? Is het herrie? Of is heilige herrie mogelijk?
Luister hieronder naar het lied

3 reacties

  1. Pingback: Wie van de drie?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *