En in de stilte sprak God

Geplaatst door

1
Het Doopsgezind wereldcongres is ondertussen alweer een maand voorbij. Wat was het mooi, wat was het indrukwekkend, en wat was het groots. Vandaag een korte blog over mijn ervaringen. 

 

Het wereldcongres
Daar sta je dan, met je tas vol programmaboekjes, liedboeken, folders, pennen en drinkfles. Met grote ogen kijkend naar de wirwar aan mensen die je voorbij komt in kleurrijke kleding. Mensen die vrienden van meer dan 30 jaar geleden weer ontmoeten. Mensen die in talen ratelen waar jij nog geen woord uit kunt opmaken. Mensen die precies lijken te weten waar ze heen moeten.

Daar loop je dan, achter een mensenmassa aan naar een zaal waar meer dan 10.000 toeschouwers in passen. Naar een plek waar gepreekt wordt op een manier zoals je dat nog nooit eerder gehoord hebt. Met een Doopsgezinde opdracht die heel anders is dan die in de kerk in Nederland verteld wordt.

Daar wacht je dan, op een bekend gezicht in de menigte. Op het moment waarop je voelt dat deze grote massa jouw familie wordt, jouw vrienden omvat, jouw wereldwijde gemeenschap is. Op een zin die gesproken wordt waardoor je je geroepen voelt om aan de slag te gaan, de wereld in, om iets goeds te doen.

Daar lig je dan, overweldigd door de veelheid aan geluiden. Vermoeid door een dag verschillende verbasteringen van het Engels proberen te verstaan. Proberend de diverse geloofsopvattingen en -uitspraken te verwerken binnen en buiten jouw kader. Zoekend naar  hoe jouw geloof binnen deze verschillen past.

Daar zit je dan. En zingt een lied met meer dan 7000 mensen, in zeker vijf verschillende talen. Totaal overweldigd door alles wat er gebeurt. Totdat een couplet van het lied gezongen wordt in de taal van de stilte: in gebarentaal. En dan, eindelijk, daar kom je God tegen.

8454 deelnemers. 77 gerepresenteerde landen. Rond de 42.000 maaltijden. Een liedboek vol gezongen liederen. Meer dan 20 gesprekken per dag.

Maar in de stilte, sprak God.

Het wereldcongres was mooi. Het was prachtig. Het was overweldigend. Ik heb zoveel nieuwe mensen leren kennen, en me uiteindelijk ook echt verbonden gevoeld met die grote variëteit aan culturen, aan opvattingen, aan geloofsbelevenissen, die uiteindelijk allemaal deel uitmaken van mijn wereldwijde doopsgezinde familie. Maar was was het groot, en wat waren er veel mensen. Juist die grootte en het massale maakte het soms moeite om bij jezelf te komen, je persoonlijke band met God te voelen, en dat vond ik persoonlijk weleens lastig. Het lied in gebarentaal, maar ook een bezoekje aan de prayer room in het gebouw, en de mooie zonsondergangen tijdens de rit terug naar huis. Deze momenten vormende een goede tegenhanger tot het massale. Rust, puurheid, stilte. Daar kwam ik echt God tegen. 

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.