De documentaires van Louis Theroux

Geplaatst door

Hoewel ik vaak naar heel veel slechte series kijk op tv – denk: Masterchef, Say yes to the dress en sister wives – hou ik ook enorm veel van documentaires. Zo heb ik erg genoten van documentaires als Earth en March of the penguins. Mijn meest favoriete documentairemaker aller tijden is echter de Britse Louis Theroux. Vandaag vertel ik jullie iets meer over hem, waarom ik zou van zijn documentaires houd, en een aantal van mijn favorieten. 

Louis Theroux groeide op in een familie wie het schrijven en televisie maken niet vreemd is. Zo is zijn vader reisjournalist, zijn broer auteur en presentator, en zijn oom acteur en scenarioschrijver. Zelf begon hij in de jaren 90 als journalist voor de gratis krant Metro Silicon Valley, en werkte hij tevens als correspondent voor een televisieserie, waarbij hij verslag deed over vreemde culturele onderwerpen. Dit ontwikkelde zich later tot zijn eigen eerste programma: Louis Theroux’s Weird Weekends. 

Voor zijn Weird Weekends volgde Teroux gedurende twee jaar veelal Amerikaanse subculturen die zich in de marge van de samenleving bevinden. Voorbeelden zijn de survivalists, pornosterren, body builders en zogeheten white supramacistsZelf zegt hij over de serie dat hij hierbij op zoek ging naar het ‘vreemde in de meest gewone situaties’. Interessant is dat vrijwel elke subcultuur Theroux met vrijwel open armen ontvangt, en relatief eerlijk antwoord geeft op elke vraag die Theroux stelt.

In 2003 start Theroux een nieuwe serie documentaires voor BBC 2. Hieronder vallen zijn bekendere documentaires zoals The Ultra Zionists, America’s most hated family en Extreme Love: Autism / Dementia. Deze documentaires staan bekend om hun eenvoudige stijl, waarin Theroux veelal de mensen die hij volgt aan het woord laat, geen moeilijke vraag schuwt, en daarbij de beelden hun werk laat doen.

Persoonlijk ben ik ontzettend fan van deze serie documentaires voor BBC 2. Hoewel de weird weekends leuk waren om naar te kijken, zijn deze documentaires langer en met meer diepgang. Ik vind het bewonderenswaardig hoe Theroux altijd de mensen van onderwerp in hun waarde laat, maar niet schuwt om hen kritische vragen te stellen, of hen te confronteren met tegenstrijdigheden in het leven. Op deze manier krijg je een inzicht in het leven van een bepaalde groepering, zonder dat dit sterk gekleurd is door een bepaald perspectief. Zo heeft Theroux bijvoorbeeld een documentaire gemaakt over het leven van pedofielen in een instelling en eentje over transgender kinderen, die al jong besluiten om de transitie definitief te maken.

Omdat ik altijd al gefascineerd ben geweest door andere culturen en mensen die op een andere manier leven, ben ik stiekem wel jaloers op Louis Theroux, die al deze groeperingen heeft mogen ontmoeten. Daarnaast zou ik graag willen dat ik zijn talent had voor vragen stellen, vanuit een neutrale of licht kritische houding, waardoor mensen geneigd zijn eerlijk antwoord te geven. Helaas, het is niet voor mij weggelegd, maar ik blijf Theroux volgen!

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.